Wij werken niet als verlengstuk van het strafsysteem. We oordelen niet, we straffen niet, en we doen niet alsof “een gesprek” iets goedmaakt dat goedgemaakt moet worden. Wat we wel doen: naast de jongere staan terwijl die uitzoekt welke keuzes nog open liggen. Dat doen we outreachend — niet vanuit een spreekkamer waar de jongere op afspraak moet komen, maar door op te zoeken waar ze zijn. Op straat, thuis, op school, en als het nodig is binnen de muren van een JJI of reclasseringskantoor.
Voor jongeren in voorlopige hechtenis of een PIJ-maatregel komen we langs in de instelling. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar in praktijk gebeurt het te weinig — de meeste reguliere jeugdzorg wacht tot de jongere “buiten” is voordat de begeleiding start. Wij vinden dat het juist tijdens hechtenis is dat het echte werk begint. De motivatie om iets te veranderen zit daar; de tijd om er over na te denken zit daar; de afstand van het oude netwerk zit daar. Wij gebruiken die periode.
Met reclassering, jeugdbescherming, gemeenten en advocatuur werken we als partner, niet als concurrent. Korte lijnen voor doorverwijzing en escalatie, transparante voortgangsrapportages, en duidelijke afbakening van waar wij beginnen en waar het strafrechtelijk traject doorloopt. Een jongere kan bij ons in begeleiding zijn terwijl een toezicht loopt — die twee sporen versterken elkaar als ze goed afgestemd zijn, en lopen langs elkaar heen als ze dat niet zijn. Wij investeren in dat afstemmen.